Ve beklediğim gün geldi hayatımda beni en çok etkileyecek olan seneme başlamıştım. O gün hiç yaşamadığım bir an yaşayacakmışım gibi bir heyecan vardı içimde. Hava kararmış ve yağmur yağmaya başlamıştı, sınıfın penceresine vuran yağmur tanelerini tenimde hissediyordum.

Evet evet, işte o an gelmişti biliyordum, sınıfın kapısı açıldı, sınıftan içeriye hoca ve okulumuza yeni başlayan bir kız öğrenci sınıfa girdi. Kalbimin hızla çarptığını hissetim, hiç böyle olmamıştım. Üzerinde kırmızı bir mont, yanakları kızarmış, yüzünde heyecanını gösteren bir gülümseme, saçları hayata meydan okurcasına hırçın, gözleri masumiyeti andıran bir bakışla gözlerimin içine baktı, o bakışı o gülüşü sabahlara dek aşk şarkıları dinleyen ve her haliyle yorgun düşmüş bir insana çevirdi beni.

Evet evet, işte bu oydu bana hayatın gerçeğini gösterecek olan insandı. Hoca sesizliğe bürünen sınıfa uyarı yapmadan onu bize tanıştırdı. Onun sınıfa girmesiyle beraber tanımak istediğim o güzel insanı tanıştıracaktı bize. Adı Tülay 'dı bu ismi onun yüzünde bulunan masumiyeti gibi ilk kez duymuştum. Sırada  yalnız oturan sadece bendim ve ilk kez bu şekilde ALLAH'a dua ettim, onun benim sırama geçmesi için ve hoca parmağını bana doğru uzattı, parmağı hep bana kızmak için kalkan hocanın eli ilk defa benim en çok istediğim şey için kalkmıştı ve Muhammedin sırasına geç dedi.

O an çölde susayıpta suya kavuşmuş bir insan gibi sevinmiştim. Sıradan düşercesine ona yer açtım. İkimizde birbirimizden utanıyor, yüzlerimiz ateşe düşmüş gibi yanıyor ve kızarıyordu. Taki tenefüste yalnız kalıncaya dek. Derste yüzüne bile bakamadığım o güler yüzlü kız yanıma yaklaştı. O elmas gibi parlayan gözleriyle bana baktı ve elini uzattı. Heyecandan kalbim yerinden çıkacakmış gibi oluyordu, titreyen ellerimle ona karşılık verdim “Merhaba ben Tülay” dedi. Korkuyordum ona karşılık vermeye, çünkü ona bakınca konuşamıyor, dilim tutuluyordu. ”Bende Muhammed” dedim. Gün geçtikçe ona daha çok yakınlaşıyor, ona karşı olan duygularımda artıyordu.

Evet evet, işte bu oydu, bu o bir ömür birlikte geçireceğim insandı. Ve sonunda ona açılmaya karar vermiştim. Sabah heyecanla kalkıp kendimi süsledim. Okula gittim ama bahçede yoktu. Gözlerim ondan başkasını aramıyordu o koca bahçede. Ama o yoktu. Sınıftadır diye umut edip büyük bir heyecanla sınıfa koştum. Ama ordada yoktu. Kendimi yalnız, bir boşluktaymış gibi hissediyordum. İlk ders başlamıştı, gözüm kapıdan başka bir yeri görmüyordu. Ama yoktu işte, gelmiyordu. Aklıma kötü kötü şeyler geliyordu. Kapının açılıpta onun içeri girmesini bekliyordum. Ve kapı açıldı. Onun geldiğini sanıp ayağa fırladım, ama kapıdan içeri giren o değildi. Hayal kırıklığına uğramıştım. Ama bundan sonrası daha kötüydü. Kapıdan içeri giren müdürdü ve konuşmaya başladı. Onu dinlemiyordum. Taki Tülay’ın Avrupaya gittiğini söyleyene kadar.

Evet evet, Tülay yoktu artık. Uzaklara gitmişti, dünyam başıma yıkıldı, gözyaşlarımı tutmak için kendimi zor tutuyordum. Bir türlü kabullenemedim gidişini. O gidemezdi, benden vedalaşmadan gidemezdi, yapmazdı bunu bana. Defterin arasına başımı sokup gözyaşlarımı saklamak istemiştim. Birde ne görüyüm? Tülay’ın resmi!!

Evet evet, bu oydu. Bu Tülay dı. O elmas gibi parlayan gözleri, yay gibi kaşları, o hırçın saçları. Bunlar sadece Tülay’a aitti.Fotoğrafının arkasına numarasını yazmıştı. Okuldan çıkar çıkmaz aradım. Uzun uzun konuştuk. Günler günleri, aylar ayları, yıllar yılları kovalıyordu. İçimde biriken bir hırsla onu sevdiğimi söyledim. Tülay’ın sesi kesilmişti, cevap veremedi. Ve haykırdı, sadece bana değil tüm dünyaya beni sevdiğini ve bana evet dediğini...

Evet evet, oda beni seviyormuş hemde deliler gibi. Sevinçten yerimde duramıyordum.

Ama, evet aması? Hasretlik devam ediyor…:)

Okudugunuz Hikaye Tamamen Hayal Ürünüdür.

Paylaş