İnsan oğlu her geçen gün yeni bir şeyler öğreniyor. Yeni oluşumlarla tanışıyor. Ne yazık ki başımıza bir olay gelmeden tecrübe sahibi olmuyoruz. Örneğin hastalandığımızda canımızın acıdığını hisettiğimizde anlıya biliyoruz ve olumsuzluklarda ders almıyoruz. Uğruna katlandığımız bir şeylerin olumsuz sonuçlarını kendimizi mükafatlandırıyoruz. Yapılan bir yanlışlığı bir kalemde siliyor sonunda üzülüyoruz.

Sevdiklerimizi en ufak ters bir olumsuzluğu, büyük bir reaksiyonla keşke seni sevmeseydim diye seçim yapıyoruz. Artık vucudun bütün sistemi her geçen gün daha da yayılan virüs bu sevginin söküp atmasına ve kurtulmasına sabırsızlanır. Güçlü olmayan bedenler için kolay, otonom iradeler için hayli zor olur. Bu sevgi ortamı tahribata uğradıktan sonra, kendisine teseli cümlesi ile keşke seni baştan sevmeseydim kendisinde günah çıkarır. Bunu derken bile bir türlü içinde beslediği aşkı haykırır. Aslında yaralarını sızlayıp vucudun hiç bir tarafı sağlam kalmadığı görünülür. İnsan oğlu acı çekmeye kendilerini proğramlamış halbuki boşu boşuna, günümüzde stres denilen illet bütün bedenleri istila etmiş insan bedeni bunu kaldırmıyor ve pes etmiştir.

Huzur ve mutlu olmayı yakalamalıyız çünkü öleceğiz. Başta yaşantımızı yanlış seçimler üzerinde inşa etmişiz dönüşü olmayan kavşaklarda çark edemiyoruz yani sele kapılıp sürükleniyoruz. Bilmeden araştırmadan ve sanki hayatın bütün tecrübeleri bizdeymiş gibi yol alırız, kısacası yanlışlarımızı doğru, doğrularımızı gerçek olarak algılarız. Sonuçta olumlu ve olumsuzluklar hayatın akışını bizlermi veya kimler kazandı kazanan beli değil yaşamak için ana felsefe susmak değil direnmektir.. Susmak, gerçek acının yönüdür bize göre, ağlarsın derdini döker ve rahatlarsın. Sorunlarını paylaşmadan problemlerin çözülmeyecek ve kaldırmayacak kadar susup dünyayı kendine zindan eder. Ölüm ne zaman gelecek sabırsızlanırsın...Yanlış tercihler üzerinde inşa ettiğimiz yaşamımızı gururla entegre ederek, bu olumsuzluklar ailenin tümüne yayılır içinde çıkılmaz bir hale getirilir. Sonuçta aile içi şiddet, depresyon, intihar ve cinayetlere kadar gelişiyor. Tahamül sınırlarımızı zorlamalı en iyi ilaç zamana lanse etmeli. Bir hadisle sözlerime son veriyorum EY İNSAN OĞLU: SİZLER BİR BİRLERİNİZİ SEVMEDİĞİNİZ MÜDDETÇE CENNET YÜZÜ GÖREMEZSİNİZ..

Mesut AKBAL

Paylaş